Nblinhua Giriş Plastik nedir

Plastik, dövülebilir ve katı nesnelere kalıplanabilen çok çeşitli sentetik veya yarı sentetik organik bileşiklerden herhangi birinden oluşan bir malzemedir. Plastikler tipik olarak yüksek moleküler kütle polimerleridir, ancak genellikle başka maddeler içerirler. Genellikle sentetiktir, en yaygın olarak petrokimyasallardan türetilir, ancak birçoğu mısırdan gelen polilaktik asit veya pamuk linterlerden gelen selülozikler gibi yenilenebilir malzemelerden yapılır. Plastisite, kırılmadan geri döndürülemez şekilde deforme olabilen tüm malzemelerin genel özelliğidir, ancak bu, bu kalıplanabilir polimer sınıfı ile isimlerinin bu yeteneğe bir vurgu olduğunu ortaya çıkarır.

Nispeten düşük maliyetleri, üretim kolaylığı, çok yönlülüğü ve suya geçirimsizlik nedeniyle plastikler, klipslerden uzay gemilerine kadar muazzam ve genişleyen bir ürün yelpazesinde kullanılmaktadır. Eski kullanımlarının çoğunda ahşap, taş, boynuz ve kemik, deri, kağıt, cam ve seramik gibi birçok geleneksel malzemeyi zaten yerinden etmişlerdir. Gelişmiş ülkelerde, plastiğin yaklaşık üçte biri ambalajda ve üçte biri sıhhi tesisat veya vinil siding'de kullanılan borular gibi binalarda kullanılmaktadır. Diğer kullanımlar arasında otomobiller (% 20'ye kadar plastik), mobilya ve oyuncaklar bulunur. Gelişmekte olan dünyada, oranlar farklı olabilir - örneğin, Hindistan'ın tüketiminin% 42'sinin ambalajda kullanıldığı bildiriliyor. Plastikler, polimer implantlarını içermek için tıp alanında da birçok kullanıma sahiptir, ancak plastik cerrahi alanı plastik malzemenin kullanımı için değil, etin yeniden şekillendirilmesi açısından plastisite kelimesinin daha genel anlamı olarak adlandırılır.

Dünyanın ilk tamamen sentetik plastiği, 1907'de New York'ta 'Plastik' terimini icat eden Leo Baekeland tarafından icat edilen Bakalit'ti. Birçok kimyager, "polimer kimyasının babası" olarak adlandırılan Nobel ödüllü Hermann Staudinger ve "Polimer Fiziği Babası" olarak bilinen Herman Mark dahil olmak üzere plastik malzeme bilimine katkıda bulundu. 20. yüzyılın başlarında başlayan plastiklerin başarısı ve egemenliği, çok büyük moleküllerin bileşimi nedeniyle çöp olarak atıldıktan sonra yavaş ayrışma oranıyla ilgili çevresel kaygılara yol açtı. Yüzyılın sonuna doğru, bu soruna bir yaklaşım geri dönüşüm için geniş çabalarla karşılandı. Daha fazla: